Noord Ierland met Bob en Suus

Bob en Suus kwamen ons opzoeken voor een lang weekend. Bob was alweer voor de derde keer op bezoek in Ierland en wist dus inmiddels al redelijk de weg in Dublin. Voor Suus was het echter allemaal nieuw, al had ze in het afgelopen jaar al behoorlijk wat sterke verhalen gehoord over Ierland.

Na mijn werk sprong ik op de fiets richting de stad en trof ik ze aan in een volle pub midden in Temple Bar. De Guinness en Ierse volksmuziek konden ze dus al afvinken. Omdat we elkaar in de pub echter bijna niet konden verstaan besloten we naar een rustiger plekje te gaan waar later ook Lorena ons kwam vergezellen.

Er werd gedronken, gelachen en gegeten, maar ondanks de gezelligheid konden we niet tegen de vermoeidheid op en gingen we op tijd richting huis. We konden ook wel een goede nachtrust gebruiken, want we hadden nog een lang weekend voor de boeg.

De volgende ochtend haalden we vroeg onze huurauto op en reden we richting Noord-Ierland. We hadden nog geen tijd gehad om te ontbijten, dus na een uurtje rijden besloten we te stoppen in een klein dorpje voor een hapje. We belandden in een heel kleurijk hutje waar we bij een open haard ons eerste Ierse ontbijtje van het weekend bestelden.

Met volle magen reden we verder richting Belfast. Onderweg passeerden we geen duidelijke grens, maar omdat we opeens veel Engelse vlaggen zagen werd het al snel duidelijk dat we in Noord-Ierland waren beland. Via binnenweggetjes reden we langs Belfast richting Londonderry (een stad aan de noordkust).

Het plan was om te overnachten in Londonderry, we reden daarom een paar rondjes door de pittoreske binnenstad op zoek naar een B&B. Voordat we het wisten waren we echter de binnenstad alweer uit en belandden we in de minder pittoreske buitenwijken. De muren waren beschilderd met leuzen en afbeeldingen van bloody sunday, overal hingen Engelse of Ierse vlaggen om duidelijk te maken van wie de wijk was en ook het volk dat op straat liep zag er niet bijzonder gastvrij uit.

Na een paar rondjes besloten we daarom om Londonderry achter ons te laten en een slaapplekje te zoeken buiten de stad. We kwamen uiteindelijk uit in Limavady, waar we een B&B vonden boven een pub. Omdat er in het dorpje niets te beleven was hingen we de rest van de middag en avond gezellig in de pub.

Na een uitgebreid Iers ontbijt vervolgenden we de volgende ochtend onze weg langs de Noord kust. Het landschap waar we doorheen reden was prachtig en omdat het om de 10 minuten regende zagen we overal regenbogen.

We stopten af en toe voor een snelle foto, maar de eerste echte stop was Dunluce Castle. Een vervallen kasteel op de rand van een klif. Het was ijzig koud en Lorena en Suus doken daarom direct een tentje in voor een kopje thee terwijl ik samen met Bob de kou trotseerde om het kasteel te bewonderen.

Vanaf Dunluce reden we door naar Bushmills, waar we uiteraard het bezoek aan de Bushmills destilleerderij niet oversloegen. We kregen een rondleiding waarbij het hele proces werd getoond, maar uiteindelijk waren we vooral benieuwd naar het gratis glas whiskey aan het eind van de tour.

Vlak bij Bushmills ligt ook de Giant's Causeway een enorme rotsformatie die bestaat uit 40.000 basalt-zuilen (de zuilen zijn ontstaan door een vulkaan uitbarsting). De Giant's Causeway staat op de Werelderfgoedlijst  en is de grootste toeristen trekpleister van Noord Ierland. Ondanks de kou en de regen liepen we daarom tussen honderden andere toeristen richting de rotsen.

De rotsformaties zijn erg indrukwekkend en het is bijna niet voor te stellen dat dit niet door de mens is aangelegd. De magie gaat echter snel verloren door de vele toeristen die overal om je heen over de rotsen klauteren.

De zon ging onder dus het was weer tijd om op zoek te gaan naar een slaapplekje. Tijdens onze zoektocht kwamen we uit in een heel klein haventje (Ballintoy Harbour) waar de serie Games of Thrones was opgenomen, maar waar helaas geen B&B was te vinden. Gelukkig vonden niet veel verderop in Ballintoy een B&B waar we terecht konden.

In het dorpje was maar één plek waar we terecht konden om te eten, en omdat het restaurant zo goed als leeg was hadden we voor de rest van de avond geen grote verwachtingen.

Na de maaltijd vertelde de barman ons dat er een Halloween feestje gehouden zou worden en dat het de moeite waard zou zijn om nog even te blijven hangen. Omdat we niet anders te doen hadden besloten we nog te blijven voor een paar drankjes.

Twee uur later stond de kroeg opeens vol met verklede Ieren, werd er gedanst, gezongen en heel veel

lichtgevende drankjes gedronken.

De volgende ochtend reden we met een lichte kater naar de Carrick-a-Rede rope bridge. Een touwbrug die het vasteland verbindt met Carrick eiland. De brug overspant 20 meter en hangt ongeveer 30 meter boven de rotsen. Het waaide redelijk hard dus ondanks het feit dat de brug veilig is was het best eng om naar de overkant te lopen.

Na lekker uitgewaaid te zijn op de brug reden we via de kust langzaam terug richting Dublin waar we ons weekend afsloten met een heerlijke burger van Eddie Rockets.

Bedankt Bob en Suus voor dit prachtige weekend, wij hebben onwijs genoten!!

De laatste dag...

Voordat we aan de lange reis terug naar Dublin begonnen hadden we nog één overnachting in Kuala Lumpur, waar we een heerlijke luxe hotelkamer hadden met een prachtig uitzicht over de stad. 

Op de motor door Sabah

Terug in Kota Kinabalu huurden we twee motors met het plan om de noord-oost kust van Sabah te verkennen. De eerste paar 100 meter waren we aan het stuntelen, want we hadden allebei immers al lange tijd niet meer op een brommer of motor gezeten. Maar toen we eenmaal de binnenstad uit waren, hadden we de motors onder de knie en kon het avontuur beginnen.

We hoefden alleen maar rechtdoor om Kota Kinabalu uit te rijden, maar toch kregen we het voor elkaar om verschillende keren de verkeerde weg in te slaan. Na een paar rondjes op een industrieterrein vonden we uiteindelijk de juiste weg en lieten we de stad achter ons.

Buiten de stad werd de weg een stuk rustiger en ondanks het feit dat we af en toe moesten uitwijken voor een kudde koeien, waterbuffels of geiten genoten we al rijdend van het prachtige landschap.

We waren van plan om uiteindelijk naar een klein plaatsje aan het strand te rijden, maar toen we na een paar uur rijden naar de weg vroegen bleek dat we ruim een uur te ver waren doorgereden. Omdat we geen zin hadden om dezelfde weg weer terug te rijden besloten we ons eindpunt aan te passen en door te rijden naar Usukan Bay (het volgende kustplaatsje).

Het dorpje Usukan Bay stond echter ook niet duidelijk op de borden aangegeven en toen we na een half uur rijden nogmaals de weg vroegen bleek dat we wederom te ver waren doorgereden. Gelukkig kregen we duidelijke instructies van de lokale politie, waarmee we zonder alteveel problemen de eindbestemming wisten te vinden. 

Na ongeveer een half uur rijden over kronkelige bergweggetjes kwamen we aan in het piepkleine Usukan Bay. Usukan Bay bestond uit niet meer dan tien huizen en een lodge aan een klein strandje. Maar het was er prachtig en we werden bijzonder vriendelijk ontvangen.

De volgende ochtend sprongen we na het ontbijt weer op de motors en vervolgden we de weg langs de kust. Na ongeveer tien minuten rijden hield de weg plotseling op en konden we niets anders doen dan de motors omdraaien en dezelfde weg weer terug te rijden.

Toen we op de terugweg stopten om een kleurrijk schooltje te bewonderen, werden we al snel benaderend door een vrouwtje die vroeg of we de school misschien ook van binnen wilden bewonderen. Zo'n kans krijg je natuurlijk niet snel een tweede keer, dus we besloten het vrouwtje te volgen. 

Ze liet ons alles zien, de verschillende lokalen, de kantine, de speeltuin en zelf de toiletten moesten we bewonderen. Op een gegeven moment bracht ze ons zelfs naar het kantoor van de directeur, waar we wederom gastvrij werden ontvangen en in gebrekkig Engels een gesprek probeerden te voeren met de directeur en zijn personeel.

Na het korte school bezoek vervolgden we onze weg naar het dorpje Pituru Laut. Wederom werd Pituru Laut niet op de borden aangegeven en zelfs na een aantal keer vragen konden we de juiste afslag maar moeilijk vinden. Na lang zoeken en verschillende omwegen kwamen we uiteindelijk aan in Pituru Laut wat wederom uit niet meer dan een paar houten huisjes bestond. 

In het dorpje konden we onze motors bij een familie stallen en werden we met een bootje naar een lodge op een klein strandje gebracht waar we konden overnachten.

Na een middagje relaxen op het strand moesten we de volgende ochtend vroeg op, om de motors weer op tijd in Kota Kinabalu af te leveren. Onderweg naar Kota stopten we nog even in Tuaran om te lunchen en een een Chinese tempel te bewonderen en daarna reden we snel terug naar de hoofdstad om tevreden, maar uitgeput de motors weer in te leveren.

Pulau Mantanani

Met hetzelfde propellervliegtuigje vlogen we weg uit Mulu met als eindbestemming Kota Kinabalu (de hoofdstad van de provincie Sabah). Omdat er naast winkelen in Kota Kinabalu niet veel te doen was en we meer behoefte hadden om op een tropisch eiland te liggen besloten we om de volgende dag al naar het eiland Pulau Mantanani te gaan.

Om 7 uur werden we met een bus opgehaald van ons hotel waarna we na ongeveer twee uur rijden werden afgezet in een klein haventje. In de haven kregen we te horen dat we door de slechte weersomstandigheden slechts 50% kans hadden om het eiland te bereiken. 45 minuten lang stuiterden we over grote golven, maar gelukkig bereikten we uiteindelijk veilig het eiland.

Helder blauw water, wit strand en palmbomen! Op het eiland hadden we onze eigen bungalow die uitkeek op de zee. We besloten om drie dagen op het eiland te blijven om lekker uit te rusten en de afgelopen twee weken te laten bezinken.

Mulu National Park

Met een propeller vliegtuigje vlogen we van Kuching naar Mulu National Park. De vlucht duurde maar een uurtje, en omdat we heel laag vlogen konden we een hoop van het binnenland van Borneo zien. Uiteindelijk landden we op een heel klein vliegveldje midden in de jungle vanwaar we naar de lodge in het park werden gebracht.

In het park hadden we een heerlijke luxe bungalow midden in het park. We besloten echter niet te veel tijd in de bungalow te verspillen, maar zo snel mogelijk aan de wandeling richting de Deer Cave te beginnen (de grootste grot ter wereld). Wederom een pittige wandeling voor mijn knie, maar gelukkig ging het ook vandaag boven verwachting goed en liepen we zonder al teveel moeite de 3 kilometer richting de grot.

We hadden besloten om de volgende dag pas de grot in te gaan en vandaag te kijken naar een ander wonder van de natuur. Rond zonsondergang zouden er normaal gesproken miljoenen vleermuizen de grot uitvliegen. Uiteindelijk waren ze na twee uur wachten nog niet uitgevlogen, maar om 6 uur kwam de eerste zwerm dan toch eindelijk naar buiten.

Toen het donker begon te worden liepen we weer terug richting onze bungalow. Een hele leuke wandeling, want naast de vleermuizen waren er inmiddels veel meer nachtdieren actief geworden. Zo kwamen we tijdens onze tocht onder andere lawaaierige kikkers, gekleurde hagedissen, gigantische mieren en vuurvliegjes tegen.

De volgende dag moeste we onze comfortabele bungalow uit en waren we genoodzaakt om accommodatie te vinden buiten het park. We vonden gelukkig al snel een hostel, veel minder luxe maar goed genoeg voor één nacht.

Rond een uur of twee liepen we wederom naar de grot, maar nu met een groepje toeristen en een gids, omdat we anders niet naar binnen zouden mogen. Uiteindelijk gingen we twee grotten in: de Long Cave en de Deer Cave.

We begonnen aan de Long Cave die vrij smal was en voornamelijk veel indrukwekkende stalactieten en stalagmieten had. Vervolgens gingen we naar de Deer Cave, oftewel de grootste grot van de wereld. Ruim 150 meter hoog en 180 meter lang.

Het plafond zat vol met miljoenen vleermuizen (die we de vorige dag hadden zien uitvliegen) en op de grond lag er een enorme berg vleermuizenpoep met daarin ontelbare kakkerlakken, pissebedden en ander ongedierte.

Bako National Park

De volgende dag moesten we wederom vroeg op, maar voor vandaag stonden er neusapen op het programma. Met een bus en een klein bootje gingen we naar Bako National Park (een natuurpark ten noorden van Kuching). We wilden er op tijd aankomen, omdat we van te voren geen overnachting in het park konden boeken en we er zeker van wilden zijn dat we een nachtje in het park konden verblijven.

 

De bus rit was een beetje saai, we reden namelijk enkel langs Chinese industrieterreinen. Het boottochtje was daarentegen fantastisch, want het mannetje die de boot bestuurde stopte vaak om ons iets te vertellen over de omgeving of over de tradities in zijn dorpje.

Na een kort tochtje kwamen we aan in Bako. Een prachtig strand vol met rotsformaties en een wilde jungle op de achtergrond. Prachtig, alsof we waren afgezet op een onbewoond eiland.

We moesten ons melden bij een receptie waar we werden begroet door een paar baardvarkens die direct op Lorena's tas uit waren. De varkens wisten we af te schudden en eenmaal bij de receptie bleek gelukkig dat er nog een huisje in het park beschikbaar was.

Op weg naar het huisje kwamen we een groep makaken tegen die ook interesse hadden in Lorena's tas We brachten onze spullen dus snel in veiligheid in ons huisje en zonder dat we nog verder achterna werden gezeten door varkens of makaken begonnen we aan onze eerste wandeling.

De wandeling begon makkelijk over een aangelegd pad, maar ging al snel over in een smal junglepaadje waarbij veel geklommen moest worden. We deden het rustig aan in de hoop mijn knie zo lang mogelijk te kunnen sparen en opeens hoorden we boven ons het gekraak van brekende takken.

Toen ik opkeek zat er een enorme neusaap op een tak rustig blaadjes te eten. Jammer genoeg konden we hem maar een korte tijd bewonderen, want voor we het wisten sprong hij naar een andere boom en verdween hij in de jungle.

Na ongeveer een uurtje klauteren kwamen we uit op een klein afgelegen strandje. Mij knie had het tot nu toe gelukkig goed volgehouden, maar omdat we het zelfde stuk nog terug moesten besloten dat dit een goed moment was om lekker te zwemmen en uit te rusten in in de zon.

Op de terugweg kwamen we nog een neusaap tegen die we een hele tijd hebben kunnen volgen, daarnaast zagen we een grote (giftige) groene slang, een zilverstaartaap met een baby en nog heel veel brutale makaken die een vuilnisbak aan het plunderen waren.

De volgende ochtend werden we om 6:15 wakker en omdat we niet meer verder konden slapen, besloten we direct aan een wandeling te beginnen om de jungle te kunnen zien ontwaken. Het was een een wandeling van ongeveer een kilometer die ons uiteindelijk bracht naar de mangroven.

Er was nog geen toerist te vinden en we waren zelfs nog vroeger op dan de meeste dieren (behalve de muggen en de baardvarkens). Op de terugweg hoorden we een hoop geritsel en geschreeuw en zagen we een grote groep neusapen van boom naar boom springen.

Na het ontbijt werden we weer opgehaald door het bootje en gingen we terug naar Kuching.